در خرابات فیزیک

 وقتی رفتم برای امتحان و استادش اسممو فهمید... 

با تأمل زمزمه کرد: فرشته... 

فرشته...  

...

و من لبخند زدم. 

اسممو دوست دارم... 

بچه بودم دلم میخواست اسمم مهتاب بود... 

(مهتاب لالا مثل همیشه ) از رادیو پخش می‌شد اون موقع...  

 دل آدمو می‌برد...  

یه صدا از آسمون...

می‌گفتم من چرا مهتاب نیستم... 

گذشت.... 

الان اسم خودمو دوست دارم...  

فرشته...