جاذبه. بلا. خلقت
درسته سرم شولوغه و توی ذهنم تمام افکارم در هم تنیده ست و خیلی سخته که چیزی رو از این همه حجم عظیم در همتنیدگی بکشم بیرون و بنویسم...
ولی مساله اینه که این منم و باز این منم هلاک خلقت ابربلایی که گاهی منو عمیقا در فکر می بره...
شعری از مولانا خوندم:
خوب خوبی را کند جذب این بدان طیبات و طیبین بر وی بخوان
در جهان هر چیز چیزی جذب کرد گرم گرمی را کشید و سرد و سرد
قسم باطل باطلان را میکشند باقیان از باقیان هم سرخوشند
ناریان مر ناریان را جاذباند نوریان مر نوریان را طالباند
قانون جذبی که در کوانتوم هم ثابت شده، توی شعر مولانا چه بلاوار به تصویر کشیده شده...
و عجیب بلایی است این جاذبه...
جاذبه ای خردسوز که مولانا و شمس رو جذب هم کرد و این همه ماندگاری رو به جای گذاشت...
آدمی به تنهایی معنا نداره...
خلقت آمیخته ای از این جاذبه ها و دافعه هاست...
و این بزرگترین دافعه ها و جاذبه ها هستند که شاهکاری رو می سازند که سالیان سال در دل آدمی می نشیند...
جاذبه های مغتاطیسی و گرانشی پدیده های طبیعی و اون همه راز هستی یک طرف و آن برای آدمی هزار طرف...
جاذبه ای که تو رو از دنیا جدا می کنه و میشی شیدای خالص...
بعضیا عمیق تجربه ش می کنند و بعضا ضعیف...
خوش به حال اونایی که از شدتش می سوزند...
و خب از این سرخوشم که جاذبه ای رو تجربه کردم که هنوز از اثرات شگفت اتگیزش بی قرارم...
راستی بگم که من بزرگ شدم...
حس می کنم بزرگ شدم...
Love. Quantum physics. Completely unrelated, and yet strangely parallel.
For one thing, they're both mysterious — we don’t really understand how either one of them works. But they share something else — what scientists call "entanglement."
People get entangled with each other when they fall in love, and it can start when they’re nowhere near each other, perhaps catching each other’s eyes for the first time across a crowded room.
And it seems that tiny, subatomic particles — things like electrons or photons — can also get entangled with each other at a great distance, in a way that physicists still don’t understand but are already starting to make use of.
By Ari Daniel
and Peter Thomson
ببینید چی پیدا کردم...
بزرگ شدم ولی همچنان بلا م...
خدا رو شکر
